تناقضی که صدای بشریت را درآورد؛ پرونده اپستین و ریاکاری غرب

به گزارش روابط عمومی دانشگاه علوم اسلامی رضوی، حجت‌الاسلام سید مجتبی جلالی دانشجوی دکتری حقوق خصوصی دانشگاه رضوی در یادداشتی با عنوان تناقضی که صدای بشریت را درآورد؛ به پرونده اپستین و ریاکاری غرب پرداخت.

متن این یادداشت از قرار زیر است:

رسوایی اپستین تنها یک پرونده جنایی نیست؛ بلکه معجون شرم‌آوری از قدرت، فساد و نقض سازمان‌یافته حقوق کودکان است.

به گزارش خبرگزاری تسنیم از مشهد،رسوایی «جفری اپستین» تنها یک پرونده جنایی نیست؛ بلکه «معجون شرم‌آوری» از ثروت، قدرت، فساد جنسی و نقض سازمان‌یافته حقوق کودکان است که ریاکاری حاکمان غربی را عریان کرده است. همانانی که روزانه بر منبر حقوق بشر علیه دیگران موعظه می‌کنند، در تاریک‌خانه‌ای از فساد، ابتدایی‌ترین حقوق کودکان را زیر پا گذاشته‌اند.

نگاهی حقوقی؛ نقض سیستماتیک تعهدات بین‌المللی

آمریکا با امضای «کنوانسیون حقوق کودک» و پروتکل‌های الحاقی آن، متعهد به حمایت از کودکان در برابر سوءاستفاده جنسی شده است. اما شبکه اپستین نشان داد این تعهدات در برابر ثروت و نفوذ بی‌مقدارند. عدالت برای قدرتمندان نمایشی و برای مردم عادی سرکوبگر است. سازوکارهای نظارتی هنگامی که به نخبگان حاکم می‌رسد، عمداً ناکارآمد می‌شود. این «معیار دوگانه»، مشروعیت هرگونه ادعای حقوق بشری واشنگتن را مخدوش کرده است.

نمایش مضحک قضاوت یک‌جانبه

در اوج این رسوایی، تلخ‌ترین نمایش ریاکاری، محکومیت‌های پی‌در‌پی و یک‌جانبه‌ای است که همین دولت‌ها و نهادهای غربی علیه جمهوری اسلامی ایران در مجامع بین‌المللی صادر می‌کنند. آنان که خود در لجن‌زاری از فساد جنسی سازمان‌یافته علیه کودکان دست و پا می‌زنند، با بی‌شرمی تمام، ایران را به "نقض حقوق بشر" متهم می‌سازند. این همان "فرافکنی کلاسیک" است که در آن، جنایتکار برای پنهان کردن جرم خود، دیگران را به جنایت متهم می‌کند.

آمریکا و متحدانش که از یک سو با تحریم‌های کمرشکن، زندگی غیرنظامیان را نشانه می‌گیرند و از سوی دیگر با شبکه‌هایی چون اپستین، معصومیت کودکان را می‌دزدند، هیچ "اعتبار اخلاقی" برای قضاوت درباره دیگران ندارند. قرآن کریم در آیه 44 سوره بقره به زیبایی این تناقض را تصویر می‌کند: «أَتَأْمُرُونَ النَّاسَ بِالْبِرِّ وَتَنسَوْنَ أَنفُسَکُمْ وَأَنتُمْ تَتْلُونَ الْکِتَابَ أَفَلَا تَعْقِلُونَ»؛ «آیا مردم را به نیکی فرمان می‌دهید و خودتان را فراموش می‌کنید؟ آیا نمی‌اندیشید؟»

نگاهی قرآنی؛ریاکاری، خشم الهی را برمی‌انگیزد

قرآن کریم با صراحت، چهره منافقان را ترسیم کرده است. در سوره صف (آیات 2-3) می‌فرماید: «لِمَ تَقُولُونَ مَا لَا تَفْعَلُونَ * کَبُرَ مَقْتاً عِنْدَ اللَّهِ أَنْ تَقُولُوا مَا لَا تَفْعَلُونَ». این آیات مستقیماً به سیاستمداران غربی اشاره دارد که در مورد حقوق زنان و کودکان شعار می‌دهند، اما عملاً نقض‌کننده همین حقوق هستند. همچنین در سوره بقره (آیات 11-12)، خداوند کسانی را که با ادعای اصلاح‌گری، خود مفسدند، رسوا می‌سازد. 

نگاهی روایی؛ نفاق و فساد در کلام معصومین

روایات اهل‌بیت(ع) عمق فاجعه اخلاقی چنین رفتارهایی را نشان می‌دهد. امیرالمؤمنین علی(ع) در بیان خطرناک‌ترین شکل عبادت بت‌واره فرمودند: «مَنْ أَصْغَى إلَى نَاطِقٍ فَقَدْ عَبَدَهُ... وَ إنْ کَانَ النَّاطِقُ عَنْ إبْلِیسَ فَقَدْ عَبَدَ إبْلِیسَ». این کلام گهربار، اطاعت سیاستمداران غربی از ندای ثروت و هوس را عبادت ابلیس می‌خواند. 

روایات متعددی از معصومین(ع) به صراحت به مقابله با اشکال سازمان‌یافته فساد اشاره دارند:

روایات نفی سکوت در برابر فساد

پیامبر اکرم(ص) فرمودند: «پیامبر خدا صلى الله علیه و آله :هر یک از شما منکرى را دید باید با دست خود آن را تغییر دهد. اگر نتوانست، با زبانش تغییر دهد (اعتراض کند) و باز اگر نتوانست، در قلبش آن را انکار کند و این ضعیف ترین مرحله ایمان است».
  تطبیق: شبکه اپستین نمونه بارز «منکری» بود که نظام قضایی غرب نه تنها آن را تغییر نداد، بلکه با سکوت و همراهی نخبگان حاکم، به آن مشروعیت بخشید.

روایات مسئولیت حاکمان در پیشگیری از فساد

پیامبر(ص) فرمودند: «إِنَّ اللَّهَ سَائِلٌ کُلَّ رَاعٍ عَمَّا اسْتَرْعَاهُ» (کنز العمّال : 14636) تطبیق: در پرونده اپستین، مقامات قضایی و اجرایی آمریکا نه تنها «اهل صدق و وفا» نبودند، بلکه با «بُهتان و تزویر» پرونده را مخدوش کرده و از مجازات مجرمان اصلی جلوگیری کردند. 

روایات مربوط به حمایت از کودکان و نوجوانان

رسول خدا(ص) فرمودند: «أَکْرِمُوا أَوْلَادَکُمْ وَأَحْسِنُوا آدَابَهُمْ» ([بحار الأنوار 104/95/44.)تطبیق: شبکه اپستین با ایجاد «جزیره فساد» (جزیره خصوصی اپستین) نه تنها حقوق اولیه کودکان را نادیده گرفت، بلکه با سوءاستفاده سیستماتیک، کرامت انسانی آنان را به سخره گرفت.

سقوط بت اخلاقی غرب و پایان هژمونی دروغین

پرونده اپستین نشان داد که حقوق بشر غربی یک کالای لوکس است که تنها برای صادرات به دیگران طراحی شده، نه برای مصرف داخلی. این نفاق سازمان‌یافته، پایه‌های اعتبار اخلاقی نظام لیبرال دموکراسی را لرزاند. افکار عمومی جهان اکنون به وضوح می‌بیند که فساد در جوامع غربی، ریشه‌دار و سیستماتیک است. این رسوایی ثابت کرد قضاوت‌های حقوق بشری غرب، ابزاری برای فشار سیاسی است، نه حافظ کرامت انسانی.

دنیای امروز باید از پشت عینک تبلیغات غرب بیرون آید. معیار سنجش باید «عمل» باشد، نه «شعار». پرونده اپستین تنها نمادی از فرهنگ فسادی است که بر نظام مادی‌گرای غرب حاکم است. تاریخ در حال ثبت این فصل شرم‌آور است و قرآن نیز وعده داده که منافقان «فِی الدَّرْکِ الْأَسْفَلِ مِنَ النَّارِ» (در پایین‌ترین درکات دوزخ) جای خواهند گرفت.

صدای حقوق بشری که از دهان مدعیان غربی، آلوده به بوی تعفن فساد اپستین بیرون می‌آید، فاقد کوچک‌ترین اعتبار است. این رسوایی، پایان دوران انحصار قضاوت اخلاقی توسط غرب و آغاز بیداری جدیدی در وجدان جهانی است.